سفارش تبلیغ

پایه عکاسی مونوپاد
.

























پرنده مهاجر

باز باران بی ترانه
باز باران با تمام بی کسی‌های شبانه
می‌خورد بر مرد تنها
می‌چکد بر فرش خانه
باز می‌آید صدای چک چک غم
باز ماتم


من به پشت شیشه تنهایی افتاده
نمی‌دانم، نمی‌فهمم
کجای قطره‌های بی کسی زیباست؟


نمی‌فهمم، چرا مردم نمی‌فهمند
که آن کودک که زیر ضربه شلاق باران سخت می‌لرزد
کجای ذلتش زیباست؟
نمی‌فهمم


کجای اشک یک بابا
که سقفی از گل و آهن به زور چکمه باران
به روی همسر و پروانه‌های مرده‌اش آرام باریده
کجایش بوی عشق و عاشقی دارد؟
نمی‌دانم


نمی‌دانم چرا مردم نمی‌دانند
که باران عشق تنها نیست
صدای ممتدش در امتداد رنج این دل‌هاست
کجای مرگ ما زیباست؟
نمی‌فهمم


یاد آرم روز باران را
یاد آرم مادرم در کنج باران مُرد
کودکی ده ساله بودم
می‌دویدم زیر باران، از برای نان

 


مادرم افتاد
مادرم در کوچه‌های پست شهر آرام جان می‌داد
فقط من بودم و باران و گل‌های خیابان بود
نمی‌دانم
کجای این لجن زیباست؟


نوشته شده در پنج شنبه 95/3/20ساعت 5:57 عصر توسط وهاب نظرات ( ) |

الا ، ای رهگذر ! منگر ! چنین بیگانه بر گورم 

 چه می خواهی ؟ چه می جویی ، در این کاشانه ی عورم ؟
چه سان گویم ؟ چه سان گریم؟ حدیث قلب رنجورم ؟


 از این خوابیدن در زیر سنگ و خاک و خون خوردن 
نمی دانی ! چه می دانی ، که آخر چیست منظورم  

تن من لاشه ی فقر است و من زندانی زورم

 

 کجا می خواستم مردن !؟ حقیقت کرد مجبورم 

 

چه شبها تا سحر عریان ، بسوز فقر لرزیدم 

 

چه ساعتها که سرگردان ، به ساز مرگ رقصیدم 
 از این دوران آفت زا ، چه آفتها که من دیدم 
 سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان 
هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم 
 فتادم در شب ظلمت ، به قعر خاک ، پوسیدم 
 ز بسکه با لب مخنت ،‌زمین فقر بوسیدم 
 کنون کز خاک فم پر گشته این صد پاره دامانم 
 چه می پرسی که چون مردم ؟ چه سان پاشیده شد جانم ؟
 چرا بیهوده این افسانه های کهنه بر خوانم ؟


 ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم
 که خون دیده ، آبم کرد و خاک مرده ها ، نانم 
 همان دهری که بایستی بسندان کوفت دندانم 
 به جرم اینکه انسان بودم و می گفتم : انسانم 
 ستم خونم بنوشید و بکوبیدم به بد مستی 


 وجودم حرف بیجایی شد اندر مکتب هستی 
 شکست و خرد شد ، افسانه شد ، روز به صد پستی 
 کنون … ای رهگذر ! در قلب این سرمای سر گردان 


 به جای گریه : بر قبرم ، بکش با خون دل دستی 
 که تنها قسمتش زنجیر بود ، از عالم هستی 
 نه غمخواری ، نه دلداری ، نه کس بودم در این دنیا 
 در عمق سینه ی زحمت ، نفس بودم در این دنیا 
 همه بازیچه ی پول و هوس بودم در این دنیا 


 پر و پا بسته مرغی در قفس بودم در این دنیا 
 به شب های سکوت کاروان تیره بختیها 
 سرا پا نغمه ی عصیان ، جرس بودم در این دنیا 
 به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر ، با شادی 
 که تا بیرون کشم از قعر ظلمت نعش آزادی

 


نوشته شده در پنج شنبه 95/3/20ساعت 5:56 عصر توسط وهاب نظرات ( ) |

با سلامی دیگر به همه انهایی که تو را میخوانند
با تو خواهم گفت بر من چه گذشتست رفیق
که دگر فرصت دیدار شما نیست مرا
نوبت من چون رسید
رخصت یک دم دیگر چو نبود
مهربانی امد دفتر بودن در پیش شما را اورد
نام من را خط زد و به من گفت که باید بروم
من به او گفتم:کارهایی دارم ناتمامند هنوز
او به ارامی گفت فرصتی نیست دگر
و به لبخندی گفت:وقت تمام است ورق ها بالا
هرچه در کاغذ این عمر نوشتی تو بس است
وقت تمام است عزیز برگه ات را تو بده
منتظر باش که تا خوانده شود نمره ات را تو بگیر
من به او میگفتم:مادرم را توببین نگران است هنوز
تاب دوری مرا او ندارد هرگز
خواهرم نام مرا میگوید
پدرم اشک به چشمش دارد
نیمی از شربت دیروز،درون شیشه ست
شاید ان شربت و یا قرص جدید
معجزاتی بکند حال من خوب شود
بگذریم از همه این ها
راستی یادم رفت،کارهایی دارم ناتمامند هنوز
من گمان میکردم،نوبت من به چنین توبت و زودی نرسد
من حلالیت بسیار که باید طلبم
من گمان میکردم،مثل هر دفعه قبل
باز برمیخیزم،من از این بستر بیماری و تب
راستی یادم رفت،من حسابی دارم که نپرداخته ام
قهرهایی بوده ست که مرا فرصت آشتی نشده ست
میتوانی بروی؟چند صباحی دیگر؟فرصتی را بدهی؟
او به ارامی گفت:این دگر ممکن نیست
و اگر هم بشود وعده بعدی دیدار تو باز
  بار تو سنگین تر و حسابی بسیار که نپرداخته ای
دم در منتظرم ،زودتر راه بیفت
روح مهمان تنم،چمدانش برداشت
گونه کالبدم بوسید و پیکر سردم برجای گذاشت
رفت تا روز حساب نمره اش را بدهند
چشم من خیره به دیوار بماند
دست من از لبه تخت به پایین افتاد
قلبم ارام گرفت،نفسی رفت و دگر باز نیامد هرگز
دکتری هم امد با چراغی که به چشمم انداخت
گوشی سردی که بر سینه فشرد و سکوتی که شنید
خبر رفتن مرا به عزیزانم دادند
وه چه غوغایی شد،یک نفر جیغ کشید
خواهرم پنجره را بست که سردم نشود
یک نفر گفت:خبر باید داد که فلانی هم رفت
مادرم گوشه تخت زانو زد
سر من را به بغل سخت فشرد
چشمهایم را بست و به ارامی گفت:
ای طفلک مادر اکنون میتوانی که بخوابی ارام
یاد ان بچگی ها افتادم که مرا میخواباند
باز خواباند مرا گرچه بی لالایی
پدرم دست مرا سخت فشرد و خداحافظی تلخی کرد
خواهرم اشک به چشم ساک من را میبست
رادیویی کوچک و لباسی که خودش هدیه نمود
شیشه قرص و دوا
و به تردیدی ،انگشتری ام را نستاند
جانمازم بوسید گوشه ساک نهاد
و برادر امد،کاش یک ساعت قبل امده بود
قبل از انکه مادر چشمهایم را بست
او صدایم میکرد که چرا خوابیدم اندکی برخیزم
 تا که جبران کند او
اشک بر روی پتو میبارید
گل مهری دیگر،به چنین بارش ابر
فرصت رویش بر سینه ندارد افسوس
یک نفر امد ، او را برداشت و به او گفت که تحمل باید
راستی هم که برادر خوب است
من که مدت ها گرمی دست برادر را احساس نمیکردم هیچ
باورم شد که دلش سخت مرا میخواهد
یک نفر تسلیتی داد و مرا برد که برد
صبح فردا همگی جمع شدند با لباسی سیاه و نگاهانی سرخ
پیکرم را بردند و سپردند به خاک
خاک این موهبت خالق پاک
چه رفیقان درازی که بدین راه دراز
بر شکوه سفر اخرتم افزودند
اشک در چشم کبابی خوردند
قبل از نوشیدن چای همه از خوبی من میگفتند
ذکر اوصاف مرا که خودم هیچ نمیدانستم
نگران بودم من که برادر به غذا میل نداشت
دست بر سینه دم در ایستاد و غذا هیچ نخورد
راستی هم که برادر خوب است
گرچه دیر است ولی فهمیدم
که عزیز است برادر اگر از دست برود
و سفر باید کرد که بدانی که تو را میخواهند
دستتان درد نکند،ختم خوبی که به جا اوردید
اجرتان پیش خدا
عکس اعلامیه هم عالی بود
کجی روبان هم ایده نابی بود
متن خوبی که حکایت میکرد
که من خوب و عزیز ناگهانی رفتم
و چه ناکام و نجیب
دعوت از اهل دلان که بیایند بدان مجلس سوگ
روح من شاد کنند و تسلی دل اهل حرم
ذکر چند نام در ان برگه پر سوز و گداز
که بدانند همه ما چه فامیل عظیمی داریم
رخصتی داد حبیب که بیایم انجا
امدم مجلس ترحیم خودم
همه را میدیدم
همه انهایی که در ایام حیات من نمیدیدمشان
همه انهایی که نمیدانستم عشق من در دلشان ناپیداست
واعظ از من میگفت:حس کمیابی بود
از نجابت هایم
از همه خوبیهام
و به خانم ها میگفت:اندکی اهسته
تا که مجلس بشود سنگین تر
سینه اش صاف نمود و به اواز بخواند
مرغ باغ ملکوتم نی ام از عالم خاک
چند روز قفسی ساخته اند از بدنم
راستی این همه اقوام و رفیق
من خجل گشته ام از همه شان
من که یک عمر گمان میکردم تنهایم
و نمیدانستم من به اندازه یک مجلس ختم دوستانی دارم
همه شان امده اند و چه عذا دار و غمین
من نشستم به کنار همه شان
وه چه حالی بود،همه از خوبی من میگفتند
حسرت رفتن ناهنگامم،خاطراتی از من
که پس از رفتن من ساخته اند
از رفاقت هایم،از صمیمیت دوران حیات
روح من قلقلکش می امد
گرچه اینمرگ مرا برد ولی گویا مرگ مرا
یاد این جمله رفیقان اورد
یک نفر گفت چه انسان شریفی بودم
دیگر گفت فلک گلچین است
خواست شعری بخواند که نیامد یادش
حسرت و چای به یک لحظه فرو برد رفیق
دو نفر هم میگفتند این اواخر دیدند
که هوای دل من یک جور دگر است
اندکی روحانی و کمی عرفانی و بشارت دادم که سفر نزدیک است
شانس اوردم من مجلس ختم من است
روح را خاصیت خنده نبود
یک نفر هم میگفت من و او وه چه صمیمی بودیم
هفته قبل به او راز دل را گفتم و عجیب است مرا
او سه سال است که با من قهر است
یک نفر ظرف گلابی اورد و کتاب قران
که بخوانند کتاب و ثوابش برسانند به من
گرچه برداشت رفیق لای ان باز نکرد
و ثوابی که نیامد بر ما
یک نفر فاتحه ای خواند مرا و به من فوتش کرد
اندکی سردم شد،انکه صد بار به پشت سر من غیبت کرد
امد ان گوشه نشست،من کنارش رفتم
اک در چشم عذادار و غمین
خوبی ام را  میگفت
چه غریب است مرا انکه هر روز پیامش دادم
تا بیاید که طلب بستانم و جوابی نفرستاد و نیامد هرگز
امد انجا دم در با لباس مشکی خیره بر قالی ماند
گرچه خرما برداشت هیچ ذکری نفرستاد ولی
و گمان کردم من ،من از او خرده ثوابی نتوانم که ستاند
آن ملک امد باز ان عزیز که به او گفتم من
فرصتی میخوام
خبر اورد مرا میشود برگردی
مدتی باش در جمع عزیزان خودت
نوبت بعد تو را خواهم برد
روح من رفت کنار منبر و به ارامی به واعظ فهماند
اگر این جمع مرا میخواهد
فرصتی هست مرا میشود برگردم
من نمیدانستم این همه قلب مرا میخواهند
باعث غم خواهد شد
روح من طاقت این گریه ندارد هرگز
زنده خواهم شد باز
واعظ اهسته بگفت:معذرت میخوام
خبری تازه رسیده ست مرا
گویا شادروان مرحوم زنده هستند هنوز
خواهرم جیغ کشید و غش کرد
و برادر مظطرب به شتاب رفت که رفت
یک نفر گفت که تکلیف مرا روشن کن
اگر او زنده هنوز هست که باید برویم
اگر او مرد خبر فرمایید تا که خدمت برسیم
مجلس ختم عزیزی دیگر منقعد گردیده
رسم دیرین این است ما به انجا برویم سوگواری بکنیم
عهد ما نیست به دیدار کسی کو زنده ست دل او شاد کنیم
کار ما شادی مرحومان است
نام تکلیف الهی به لبم بود چه بود؟اه یادم امد صله مرحومان
واعظ امد پایین ،مجلس از دوست تهی گشت عجیب
صحبت زنده شدن چون گردید ذکر خوبیهایم همه بر لب خشکید
ملک از من پرسید پاسخت چیست بگو
تو کنون می ایی یا به جمع رفیقان خودت میمانی؟چه سوال سختی
بودن و رفتن من در گرو پاسخ ان
زنده باشم بی دوست مرده باشم با دوست
زنده باشم تنها مرده در جمع رفیقان عزیز
ناله ای زد روحم و از ان خیل عذادار و سیه پوش و عزیزم پرسید
چرا رنگ لباس ذکر خوبی ها سیه باشد
چرا ما در عذای یکدیگر از عشق میگوییم
به جای انکه در سوگم مرا دریابی از گریه
کنون هستم مرا دریاب با یک قطره لبخند
چه رسم ناخوشایندی ست در سوگ عزیزان یادشان کردن
و بعد مرگ یکدیگر به نیکی ذکر هم گفتن
اگر جمع میان زندگی با دوست ممکن نیست
تو را میخواهمت ای دوست
جوابم بشنو ای دنیا نمیخوام تو را بی دوست
خوشا بودن کنار دوست
خوشا مردن کنار دوست


نوشته شده در چهارشنبه 93/7/23ساعت 4:20 عصر توسط وهاب نظرات ( ) |

کاش درد روحی هم مثل درد جسمی با یه مسکن خوب می شد
معجزه تو قصه ها ست و هر گز اتفاق نمی افته
هرگز
باید واقع بین بود
اره این منم
منم که با خودم و زندگیم موندم
هیچکی هم قرار نیست کمکم کنه جز خودم
پس تنها کسی که می تونه کمکت کنه خودتی و خودت
پس خودت به خودت اجازه کمک کردن بده
هیچ کس مسئول خوشبخت کردن تو نیست جز خودت 
زندگی رو باید پذیرفت باید باورش کرد
پس با همه تلخی و سختیش بپذیر و خوب زندگی کن
این یه بازیه که ناخواسته واردش شدی
نه عقب گرد داره نه انصراف
فقط می تونی ببازی یا ببری
همش به خودت بستگی داره
چی می خوای

نوشته شده در دوشنبه 92/10/9ساعت 3:31 صبح توسط شینا نظرات ( ) |

من بدیدم که به چه دلهره آن روز پسر
سیبی از شاخه بچید
هِی خطابش کردم
و چنان از پِی او تند دویدم که دگر این نفسم راه نداد
چند قدم آن ور تر دخترم را دیدم
سیب دندان زده از دست وی افتاد به خاک
او نگاهی به نگاه غضب آلود من انداخت ولی هیچ نگفت
پسرک بغضی کرد
دخترم بی وقفه راهی خانه بشد
چون نمیخواست به خاطر بسپارد
گریه ی تلخ پسر ، مزه ی چوب پدر
یا که هر حس بد دیگر آن لحظه ی شوم
اما من آگاهم، دخترم زمزمه میکرد به لب  :
او یقینا پی معشوق خودش می آید
و پسر نجوا گف :
دخترک نادم و افسرده دگر روز به پیشم آید
گذشت آن روز ولی میدانم
عشق قربانی مظلوم غرور ست هنوز
باغِبانی پیرم
من بسی قصه ی این سیب ها را میبینم
سال ها هست که در گوش من آرام آرام
خش خش برگ خزان ، ناله کنان می دهدم آزارم
ومن اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا من هر روز ، لحظه ی کندن سیب بیدارم ؟؟؟؟؟

-------------------------------------------------------------------------------

وجوابی دیگر از اقای مسعود قلیمرادی

و به تو خندید و تو نمی دانستی  
این که او می داند  
تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی  
از پی ات تند دویدم  
سیب را دست دخترکم من دیدم  
غضبآلود نگاهت کردم  
بر دلت بغض دوید  
بغض ِ چشمت را دید  
دل و دستش لرزید  
سیب دندان زده از دست ِ دل افتاد به خاک  
و در آن دم فهمیدم  
آنچه تو دزدیدی سیب نبود  
دل ِ دُردانه من بود که افتاد به خاک  
ناگهان رفت و هنوز  
سال هاست که در چشم من آرام آرام  
هجر تلخ دل و دلدار تکرار کنان  
می دهد آزارم  
چهره زرد و حزین ِ دختر ِ من هر دم   
می دهد دشنامم  
کاش آنروز در آن باغ نبودم هرگز  
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم  
که خدای عالم  
ز چه رو در همه باغچه ها سیب نکاشت؟

مسعود قلیمرادی

 

 


نوشته شده در سه شنبه 92/10/3ساعت 4:45 عصر توسط وهاب نظرات ( ) |


شعر اول سیب مربوط به حمید مصدق و شعر دوم یا همون جوابیه مربوط به فروغ فرخزاد  هستش اما این هم جوابیه جواد نوروزی بعد از سالها به این دو شعر

 

دخترک خندید و
پسرک ماتش برد    !
که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده
باغبان از پی او تند دوید
به خیالش می خواست،
حرمت باغچه و دختر کم سالش را
از پسر پس گیرد !
غضب آلود به او غیظی کرد !
این وسط من بودم،
سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم
من که پیغمبر عشقی معصوم،
بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
و لب و دندان ِ
تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
و به خاک افتادم
چون رسولی ناکام !
هر دو را بغض ربود...
دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:
" او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "
پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:
" مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "
سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !
عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !
جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،
همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:
این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت


نوشته شده در سه شنبه 92/10/3ساعت 4:16 عصر توسط وهاب نظرات ( ) |

تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی
و هنوز ...
سال هاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
می دهد آزارم
ومن اندیشه کنان  غرق این پندارم
که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت ؟!!!

و اما جواب قصه از زبان دختر قصه :

من به تو خندیدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
ونمی دانستی
باغبان
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده خود
پاسخ عشق تو را  خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک
لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک ...
دل من گفت برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد
گریه تلخ تو را
و من رفتم
و هنوز
سال هاست که در ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض نگاه تو  تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان  غرق این پندارم
که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت ؟!!!


نوشته شده در شنبه 92/9/9ساعت 7:43 عصر توسط وهاب نظرات ( ) |

در کنار خطوط سیم پیام
خارج از ده ، دو کاج ، روییدند
سالیان دراز ، رهگذران
آن دو را چون دو دوست ، می دیدند

روزی از روزهای پاییزی

زیر رگبار و تازیانه ی باد
یکی از کاج ها به خود لرزید
خم شد و روی دیگری افتاد
گفت ای آشنا ببخش مرا

خوب در حال من تامّل کن
ریشه هایم ز خاک بیرون است
چند روزی مرا تحمل کن
کاج همسایه گفت با تندی

مردم آزار ، از تو بیزارم
دور شو ، دست از سرم بردار
من کجا طاقت تو را دارم؟
بینوا را سپس تکانی داد

یار بی رحم و بی محبت او
سیم ها پاره گشت و کاج افتاد
بر زمین نقش بست قامت او
مرکز ارتباط ، دید آن روز

انتقال پیام ، ممکن نیست
گشت عازم ، گروه پی جویی
تا ببیند که عیب کار از چیست
سیمبانان پس از مرمت سیم
 
راه تکرار بر خطر بستند
یعنی آن کاج سنگ دل را نیز
با تبر ، تکه تکه ، بشکستند

 

****
در کنار خطوط سیم پیام خارج از ده دو کاج روئیدند

سالیان دراز رهگذران آن دو را چون دو دوست می‌دیدند

روزی از روزهای پائیزی زیر رگبار و تازیانه باد

یکی از کاجها به خود لرزید خم شد و روی دیگری افتاد

گفت ای آشنا ببخش مرا خوب در حال من تأمل کن

ریشه‌هایم ز خاک بیرون است چند روزی مرا تحمل کن

کاج همسایه گفت با نرمی دوستی را نمی برم از یاد

شاید این اتفاق هم روزی ناگهان از برای من افتاد

مهر بانی بگوش باد رسید باد آرام شد ملایم شد

کاج آسیب دیده ی ما هم کم کمک پا گرفت سالم شد

میوه ی کاج ها فرو می ریخت دانه ها ریشه می زدندآسان

ابر باران رساند وچندی بعد ده ما نام یافت کاجستان


شاد و همیشه سبز باشید


نوشته شده در سه شنبه 91/3/2ساعت 7:54 عصر توسط وهاب نظرات ( ) |

صبح: تو رخت خواب…..

9 صبح: یکم وول میخوره یه لنگه از پاشو از زیر پتو میده بیرون کفش های مارک دارش هنوز پاشه از پارتی دیشب اومده زحمت در آوردنشم نکشیده….

10 صبح: مامان در و باز میکنه میبینه پسرش خوابه(الهی مادر فدات شه بچه ام تا صبح خونه دوستش کارای پایان نامه اش رو میدیده گناه داره صداش نکنم یکم دیگه بخوابه!)

11 صبح : از جا میپره سمت دستشویی………….(اگه نه که باز خوابه)

12 صبح یا ظهر: موبایلشو میبینه 99 تا میس کال 199 تا اس ام اس سرش گیج میره سونیا - رزا- سارا-بهناز -نازی-ژیلا- الناز- بیتا و………اقدس و شوکت هم آخریاشن اوه باز زنگ میخوره؟ سایلنت بهترین راه حله!

میشه یه ساعت دیگه هم خوابید!

1 ظهر: مامان اومد دم در باز خوابه؟ پسر گلم علی جان بیدار شو ،مادر لنگه ظهر پاشو ضعف می کنیا! خوشگلم مامانت قوربونه ابروهای شمشیریت بره ….علی جاااااان عللللللللللللی (پتو رو میکشه)….ا…مامان!! بزار بخوابم پاشو دیگه

2 ظهر:ماماااااااااااااان …..ناهار

3 ظهر:مامااااان جورابام کو؟

4عصر: مامااااااااااان ….سوییچ؟؟

5 عصر: (مسافرکشی صلواتی پسرا: بیشتر برا ثوابش این عمل انسان دوستانه رو انجام میدن)

6 عصر:به دستور مامان میره دنبال آبجی کوچیکه کلاس زبان البته این کار هم فقط از روی علاقه به خواهر انجام میده، نه برای دیدن دخترای... چشم هاش مثل چراغ پلیس میگرده که کسی از قلم نیوفته البته این کار هم برای نظارت وحس انسان دوستی انجام میده و فقط کافیه از کلاس خواهرش یه پسر 10 ساله بیاد بیرون.خواهرشو خفه میکنه که ..آره کلاس مختلطه تو این همه کلاس حتما باید بیای اینجا! حالا باشه خونه حسابتو میرسم به لیدا بگو بیاد برسونیمش دیر وقته زشته..(داداش آخه اون که خونه اش 2ساعت با ما فاصله داره….امان از این خواهر ها که درد برادراشونو نمی فهمن. نمی دونن برادر بیچاره قصد کمک داره …)

7 عصر: لیدا خانم شما تشنه تون نیست آبجی تو چی؟ با یه آب زرشک چطورین؟
(زود خودش میخوره دوتا هم میاره میده به خواهرش و لیدا جون سریع راه میوفته یه ترمز شدید که لیدا جان نیازمند به دستمال کاغذی می شه علی آقا هم که نقشه اش گرفت دستمال حاوی شماره موبایل رو تقدیم میکنه ….)با یه عالمه شرمندگی لیدا که خشکش زده ترجیح میده با مانتوش پاک کنه …

8 غروب: دم خونه لیدا و لحظه فراق ….و ناگهان چه زود دیر می شود….!!!

10شب: یه مهمونی کوچیک طرفای کامرانیه حیلی خلوت فقط از دور شبیه تظاهرات میمونه…

2شب:مادر کجا بودی؟ دلم هزار راه رفت …. چقدر برای پایان نامه ات زحمت میکشی دیگه جون نمونده برات بیا یه لقمه غذا بخور جون بگیری؟ نه مامان خسته ام با لباس تو رختخواب ولو میشه (مادر: الهی مادرت بمیره باز بی غذا خوابید خدا لعنت کنه هر چی دانشگاه بچه های مردم مجبورن برا یه درس هر شب تحقیق کنند !!!)


تصاویر جدید زیباسازی وبلاگ , سایت پیچک » بخش تصاویر زیباسازی » سری ششم www.pichak.net کلیک کنید


نوشته شده در شنبه 89/5/16ساعت 3:33 صبح توسط وهاب نظرات ( ) |

قلم را در دستانمان گرفته انشای خود را آغاز می کنیم. البته بر همگان واضح و مبرهن است که شغل چیز خیلی خوبی است و انسان باید برای آدم شدن حتما چند تا شغل داشته باشد تا بتواند انسان مفیدی برای جامعه باشد!

ما هم از همان بچگی بفکر آینده مان بودیم و هستیم و خواهیم بود!

ما دلمان می خواست در آینده دکتر شویم و متخصص یک جاهایی از بدن انسان بشویم و همه مریض ها را درمان کنیم. ما تا حالا شکم چند تا قورباغه را هم عمل کرده ایم و اصلا از خون نمی ترسیم، حتی چند بار هم بصورت پنهانی بعضی جاهای دختر همسایه مان را هم دید زدیم تا بفهمیم بدن او به چه شکلی است تا در آینده اگر مریض شد بتوانیم حسابی خوبش کنیم!

اما برادرمان یک روز به ما گفت: «چون تو خوش خط هستی، پس نمی توانی دکتر خوبی شوی.» و بعد هم گفت: «اگر دکتر شوی، ممکن است هنگام تشخیص علت مرگ یک نفر که در بازداشتگاه فوت کرده، خودت هم ناگهان خودکشی شوی!.»



البته ما هرچه فکر کردیم نفهمیدیم برادرمان چه منظوری داشت! چون ما دکترهای زیادی دیدیم که ساختمان هم می سازند و پول خیلی خوبی هم درمی آورند!

پس ما تصمیم گرفتیم مهندس شویم و ساختمانهای بهتری بسازیم و بعد هم پولدار شویم اما تا دوباره با برادرمان مشورت نمودیم یک پس گردنی حسابی نثارمان کرد و گفت که من که چن سال است مهندس شده ام چه … خوردم هان؟! «البته ما یک جای خیلی اساسی از این مکالمه را با صلاحدید بابایمان خود سانسوری کردیم»! بعد برادرمان در ادامه فرمودند اگر همین بوته خیار حیاطمان را بلند کنی از زیرش چندین مهندس بیرون می آید! البته ما این کار را کردیم اما در کمال تعجب بجز چند مورچه چیز دیگری زیرش ندیدیم، پس تصمیم گرفتیم دیگر به حرفهای ایشان گوش نکنیم!

 

البته ما از زمانی که برادران رایت موفق شدند پرواز کنند، به خلبانی هم خیلی علاقه مند شدیم! اما الان، هربار که اخبار را گوش می کنیم یک هواپیما سقوط می کند و همیشه هم مقصر اصلی خلبان است و ما نمی دانیم چرا تقریبا خیلی از خلبان ها اسم شان توپولوف است.

ما همچنین خیلی دوست داشتیم که دانشجو شویم اما برادرمان که قبلن دانشجو بود به ما گفت که دانشجوها نمی توانند حرف شان را به مسئولان بفهمانند و زمانی که موفق به فهماندن آن می شوند، بلافاصله کتک می خورند و بعد به زندان می افتند و وقتی آنجا رفتند یک کارهای خیلی بیشرفی یاد میگیرند!

 

بنابراین ما چون به فوتبال علاقه مند هستیم و دوست داریم یک روز به برنامه نود برویم و در آن جا بین صفر تا یک میلیون، چندتا عدد را انتخاب کنیم، تصیمیم گرفتیم داور فوتبال شویم. زیرا داورها با سوت همه کار می کنند و خیلی کیف می کنند. اما چند وقت پیش در استادیوم دیدیم که تماشاچی ها با داور و شیر سماور جمله می ساختند و بلند بلند فریاد می زدند و داور قرمز می شد. بعد تماشاچی ها با داور و توپ و تانک و فشفشه جمله می ساختند و داور خیلی عصبانی می شد. بدین ترتیب ما دل مان تقریبا خیلی برای داور سوخت!

ما هم چنین خیلی دوست داریم که نویسنده شویم و آدم معروفی بشویم اما برادرمان می گوید: «دراین مملکت اگر شکار لک لک شغل شد، نویسندگی هم شغل می شود.» ما منظور برادرمان را اصلا نفهمیدیم. او می گوید که یک نویسنده برای این که معروف شود، یا باید بمیرد یا به زندان بیفتد!

ما دیگر خیلی خسته شدیم و نمی دانستیم که چه کاره شویم، در نتیجه از برادرمان پرسیدیم: «پس ما چه کاره بشویم؟» برادرمان گفت: «نمی دانم، اما سعی کن کاری را انتخاب کنی که همیشه تک باشی و معروف شوی و هیچ وقت در هیچ موردی مقصر اصلی نباشی و کسی هم جرات نکند بلند بلند با اسمت جمله بسازدو هر غلطی هم دلت خواست بکنی و حسابی کیف کنی.

و ما تصمیم گرفتیم رییس جمهور شویم!

 

ما از این انشا نتیجه می گیریم که آدم باید حتما از همان بچه گی استعداد ذاتی برای شغل آینده داشته باشد! و از آنجا که ما هم قدمان چیزی حدود 120 سانتی متر میباشد و خیلی خوشگل و باکلاس هستیم و یک کاپشن قهوه ای مایل به بنفش هم داریم! بخودمان ایمان آوردیم که میتوانیم رییس جمهور خیلی خوب و خوشگلی باشیم
تصاویر جدید زیباسازی وبلاگ , سایت پیچک » بخش تصاویر زیباسازی » سری ششم www.pichak.net کلیک کنید


نوشته شده در جمعه 89/5/1ساعت 5:42 عصر توسط وهاب نظرات ( ) |

   1   2   3      >

Design By : Pichak